Άρθρα που ενδέχεται να σας ενδιαφέρουν

Λόγος περὶ Γάμου Ὀρθοδόξου

oikogeneia 22


Ὅταν ζοῦσε ἀκόμη ὁ σύγχρονός μας Ἅγιος Πορφύριος ὁ Μπαϊρακτάρης (=σημαιοφόρος) ὁ Καυσοκαλυβίτης πηγαίναμε, νεαροὶ τότε 1982-1984, στὸ Μήλεσι Ἀττικῆς ὅπου ἦταν ἐγκατεστημένος σὲ ἕνα παλιὸ τροχόσπιτο –πάνω σε τσιμεντόλιθους- πρὶν καν ὁ Ἅγιος (1906-1991) χτίσει τὸ τεράστιο ἡσυχαστήριο τῆς Μεταμόρφωσης τοῦ Σωτῆρος.

Τὸ ἱερὸ ἡσυχαστήριο χτίστηκε καὶ ὁλοκληρώθηκε ἀπὸ τὸ 1985-1991 κτιριακὰ ἐνῶ ἀκόμη καὶ τώρα σταδιακὰ ὁλοκληρώνεται: ἁγιογραφίες κλπ.

Τότε λοιπόν, τὴν περίοδο 1982-1984 μοῦ εἶχε κάνει ἐντύπωση πὼς πήγαιναν καὶ πολλοὶ ἀρραβωνιασμένοι καὶ παντρεμένοι καὶ τὸν παρακαλοῦσαν ἀπὸ τὴ μιὰ νὰ εὐλογήσει τὴ μνηστεία τους ἢ τὴν οἰκογένειά τους, ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ τοὺς βοηθήσει νὰ ξεπεράσουν διάφορα προβλήματα μὲ τὸν/τὴν σύντροφό τους ἢ τὸν/τὴν σύζυγό τους. Ἀπόρησα, σὰν τελείως ἄπειρος στὰ πνευματικά, τί ξέρει ἕνας ἄγαμος καὶ ὀλιγογράμματος ἀρχιμανδρίτης γιὰ ἔρωτες, ἀρραβῶνες καὶ γάμους καὶ οἰκογένειες καὶ παιδιὰ καὶ τὰ παρόμοια.

Ἡ ἀπορία μου λύθηκε ὅταν τὸ 1994 ὁ νῦν σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἰερόθεος Βλάχος –τότε ἀρχιμανδρίτης- στὸν ἱερὸ ναὸ Ἁγίου Νικολάου Ἀχαρνῶν, μᾶς εἶπε -σὲ μιὰ παρέα ἔκπληκτων νέων (25 χρονῶν κατὰ μέσον ὄρο)- τὸ ἑξῆς καταπληκτικό: θυμόταν, μᾶς ἔλεγε ὁ κ. Ἰερόθεος, ὅ,τι τοῦ ἔλεγε ὁ ἄλλος σύγχρονος ἅγιος, ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης (1924-1994) ὁ Ἐζνεπεκίδης ἢ Ἐζνεπίδης ὅτι δουλειὰ τοῦ ὀρθοδόξου μοναχοῦ -ὅταν ἐπικοινωνεῖ μὲ λαϊκοὺς ἔγγαμους ἢ ἄγαμους- εἶναι νὰ τοὺς διορθώνει τὸν ‘’λογισμὸ’’ δηλαδὴ νὰ τοὺς τὸν ‘’ἰσιώνει’’ ὅταν ‘’στραβώνει’’ –ὅταν φυσικὰ ἔχει τέτοιο χάρισμα!

Σταδιακά, ὠριμάζοντας περισσότερο πνευματικά, διαπίστωσα ὅτι καὶ ἄλλοι σύγχρονοι ἔγγαμοι καὶ ἄγαμοι  ἁγιαζόμενοι συνάνθρωποί μας ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ εἶχαν τὸ χάρισμα νὰ θεολογοῦν ὀρθοδοξότατα τὰ περὶ Γάμου καὶ νὰ συμβουλεύουν, νὰ καθοδηγοῦν, νὰ στηρίζουν, νὰ διορθώνουν, νὰ σώζουν ὅσους ἐρωτευμένους, λογοδοσμένους, ἀρραβωνιασμένους καὶ ἔγγαμους εἶχαν προβλήματα στὴν ἀνδρόγυνη συνύπαρξή τους!

Σκέφθηκα λοιπὸν νὰ καταθέσω περιληπτικά το ‘’ζουμὶ’’ τῶν ἁγιοπνευματικῶν δογματικῶν ἐμπειριῶν τοὺς περὶ ὀρθοδόξου Γάμου. Στὸ δίτομο ἔργο τοῦ σεβασμιοτάτου Ναυπάκτου κ. Ἰεροθέου Βλάχου [1] ἀναφέρεται ἡ θεόπνευστη ρήση–θεσή του μακαριστοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη (1924-2001): ‘’Οἱ Ἅγιοι ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ κάθε ἐποχῆς, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν Ἀποστόλων μέχρι τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ βίωναν, βιώνουν καὶ θὰ βιώνουν ἄμεσα, ρεαλιστικά, ‘’ἐπιστημονικότατα’’ τὴν Ἄκτιστη Θεία Ἐνέργεια, τὸ Ἄκτιστο Φῶς, τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καὶ διὰ κτιστῶν διανοητικῶν ρημάτων –λόγων- κατέγραφαν, καταγράφουν καὶ θὰ καταγράφουν αὐτὴ τὴν κοινή τους ἐμπειρία, τὴν κοινή τους Δογματικὴ Ὀρθόδοξη, ἐμπειρική, βιωματικὴ συνείδηση. Ἡ ἔκφραση τῆς ἴδιας καὶ κοινῆς ἁγιοπνευματικῆς ἐμπειρίας καταγράφεται ἀπαράλλαχτη στὴν ἀλληλουχία τῶν αἰώνων καὶ ἀποτελεῖ τὴν κοινή μας ὀρθόδοξη Δογματικὴ παράδοση (Ἁγία Γραφή, δογματικοὶ κανόνες καὶ ὄροι Ἁγίων Οἰκουμενικῶν ὀρθοδόξων Συνόδων) καὶ πολλὰ πατερικὰ ὀρθόδοξα κείμενα (ποιμαντικά, λατρευτικὰ κλπ). Αὐτὴ ἡ ἔκφραση τῆς ἁγιοπνευματικῆς ἐμπειρίας περιλαμβάνεται καὶ σὲ ὅλες τὶς ὀρθόδοξες ἀκολουθίες τῶν Ἐκκλησιαστικῶν μυστηρίων π.χ. τοῦ Γάμου ἢ τῆς βάπτισης ἢ τῆς θείας Λειτουργίας κλπ. Ἔτσι ἐξηγεῖται τὸ φαινομενικὰ ‘’παράδοξο φαινόμενο’’ τοὺς καλύτερους λόγους περὶ Γάμου νὰ τοὺς ἔχει ἐκφωνήσει ὁ ἄγαμος Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.) καὶ τοὺς καλύτερους λόγους περὶ Μοναχισμοῦ ὁ ἔγγαμος  Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης (335-395 μ.Χ.)

Ἐπίσης περὶ Ὀρθοδόξου Γάμου ἔχουν μιλήσει ὀρθόδοξοι Ἅγιοι, ὅπως ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς (580-662 μ.Χ.), ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως (1845-1920 μ.Χ.), ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης (1906-1991), ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης (1924-1994), ὁ ἅγιος Γέροντας Ἀναστάσιος ὁ Κουδουμιανὸς στὴν Κρήτη (1925-2013 μ.Χ.) καὶ πολλοὶ ἄλλοι ποὺ θὰ κουράσω πολὺ νὰ τοὺς ἀναφέρω καὶ σίγουρα θὰ ξεχάσω καὶ μερικούς.

Συγχωρέστε μὲ λοιπὸν καὶ ἀνεχθεῖτε μὲ νὰ καταγράψω μιὰ ‘’κουταλίτσα’’ ἁγιοπνευματικὸ ὀρθόδοξο ‘’ζουμάκι’’ περὶ Ὀρθοδόξου Γάμου.

Στὸν πλανήτη μας, στὴ Γῆ μας, τὸν πρῶτο Ἅγιο Γάμο τὸν ἱερούργησε ἡ ἴδια ἡ Ἁγία Τριάδα –πρὶν τὴν Σάρκωση τοῦ Θεοῦ-Λόγου– ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια μέσα στὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ, στὸν κτιστὸ καὶ νοητὸ παράδεισο. Μάλιστα στὸ πρότυπο Ἑβραϊκὸ κείμενο ὁ πρωτόπλαστος Ἄνδρας ὁ Ἀδὰμ ἑβραϊκὰ ὀνομάζεται ΙΣ (=Ἄνδρας) καὶ ἡ Εὕα ΙΣΑ (=Ἀνδρίδα) [2]. Ὁ ἴδιος ὁ Ἁγιοτριαδικὸς Θεός μας, λοιπόν, -πρὶν ἀκόμη σαρκωθεῖ ὁ Λόγος (τὸ δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδας)-πλάθει καὶ ἐμψυχώνει τὸ πρῶτο ἀνδρόγυνο ζεῦγος ἐπὶ τοῦ πλανήτη μας καὶ τοὺς ἱερουργεῖ καὶ τὸν Γάμο τους. Τὸ φθονερὸ ταγκαλάκι (=ὁ Διάβολος), ὅμως, ἀρχίζει καὶ διαβάλει (=συκοφαντεῖ) τὸν Ἁγιοτριαδικὸ μοναδικὸ Θεό μας στοὺς πρωτοπλάστους σὰν ψεύτη. Ὑποκινεῖ τοὺς ἀπονήρευτους πρωτόπλαστους μὲ πονηρές του σκέψεις (λογισμοὺς) σὲ παρακοὴ πρὸς τὴν Ἁγία μας Τριάδα καὶ τὰ καταφέρνει. Οἱ πρωτόπλαστοι βλακωδέστατα παρακούουν στὸν Ἁγιοτριαδικὸ μᾶς Θεὸ χάνουν τὴν ἄκτιστη Θεία Χάρη, Θεία Ἐνέργεια, ποὺ τοὺς Ἁγιοποιοῦσε μέχρι τότε καὶ ψυχοσωματικὰ ἀρρωσταίνουν καὶ ἀρχίζουν νὰ ‘’ἁμαρτοποιοῦνται’’, νὰ ‘’δαιμονοποιοῦνται’’. Ἀπὸ τότε κληροδοτοῦν σὲ ἐμᾶς τοὺς ἀπογόνους τους –μέσω τοῦ ἄρρωστου DNA- τὰ λεγόμενα ἀδιάβλητα (=ἀκατηγόρητα) πάθη, τοὺς ‘’δερματίνους χιτῶνες’’ μας: πείνα, δίψα, ἀρρώστιες, σωματικὸ θάνατο καὶ ἄρρωστη κυτταρικὴ μνήμη –μέσω τῶν 24.000 περίπου γονιδίων μας, τοῦ DNA μᾶς-. Ὁ Θεὸς μέσα σὲ αὐτὸ τὸ DNA ἐπιτρέπει καὶ τὶς σωματικὲς ροπὲς πρὸς τὰ διαβλητὰ (=κατηγορητέα) πάθη, δηλαδὴ ροπὲς (τάσεις) πρὸς φιληδονία, φιλαργυρία, φιλοδοξία, ἀλκοολισμό, σοδομισμό, ἔκφυλη διεστραμμένη φιλοσαρκία, νευρικὲς παθήσεις κλπ.

Παράλληλα κληρονομήθηκε καὶ ἡ τάση τῆς ψυχῆς μας νὰ παρασύρεται ἡ προσοχή της, ἡ αἴσθησή της, τὸ μάτι της, ὁ Νοῦς της, λόγω τῆς σωματικῆς μας μεταπτωτικῆς παχύτητας στὴν διανοητικὴ φαντασία μας. Μέσω τῆς μεταπτωτικῆς μας φαντασίας οἱ Δαίμονες προσπαθοῦν καί, δυστυχῶς, τὰ καταφέρνουν ‘’θαυμάσια’’ νὰ μᾶς παρασέρνουν καὶ νὰ μᾶς πείθουν νὰ κάνουμε ἀνυπακοὴ στὸ Θεῖο Θέλημα. Νὰ μὴν δεχόμαστε τὴν αἰώνια προτροπὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀγαπητικᾶ μὲ ὑπομονὴ καὶ σεβόμενος τὴν θεοδώρητη ἐλευθερία μᾶς (Θεοειδὴ εἰκόνα μᾶς) θέλει νὰ μᾶς ἁγιάζει αἰώνια χωρὶς ἴχνος κακίας, τιμωρίας καὶ ἐκδικήσεως ἐκ μέρους Του! Ἔτσι ἡ ψυχή μας ἀπὸ τὴν κοιλίτσα τῆς μάνας μᾶς συντομότατα ἀρχίζει σταδιακὰ νὰ ἀλλοιώνεται, νὰ ‘’ἁμαρτοποιεῖται’’, νὰ ‘’δαιμονοποιεῖται’’, νὰ ‘’χαλάει’’. Ἔτσι ὅλη μας ἡ ψυχοσωματικὴ ὕπαρξη γίνεται ὅσο μεγαλώνουμε ἁμαρτωλή, διεστραμμένη, φιλήδονη, φιλάργυρη, φιλόδοξη τόσο ποὺ ὄχι μόνον μισοῦμε καὶ νιώθουμε σὰν ‘’κόλαση’’ Τὸν ὅλο τέλεια, ἄτρεπτη, ταπεινή, ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη Θεὸ μᾶς ἀλλὰ ταυτόχρονα νιώθουμε σὰν κόλαση καὶ τοὺς συνανθρώπους μας καὶ τὴν κτήση δηλαδὴ τὴν Θεοπλάστη δημιουργία, τὴν Ἄλογη κτήση, ποὺ μᾶς περιβάλλει, δηλαδὴ τὸν κόσμο (=κόσμημα).

Αὐτὸ τὸ πανανθρώπινο μεταπτωτικὸ βίωμα τὸ ἐξέφρασε παραστατικότατα ὁ ὑπαρξιστὴς ἀπελπισμένος Γάλλος φιλόσοφος, ὁ Jean-Paul Sartre [3] ὅταν ὑποστηρίζει: ‘’κόλαση εἶναι οἱ ἄλλοι’’ (1905-1980) [4].

Ὅλα αὐτὰ τὰ συνοψίζει ὁ Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς στὴν θεολογία τοῦ περὶ γάμου καὶ ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: ὁ Θεὸς δὲν δημιούργησε τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὕα νὰ ἔχουν ἡδονὴ καὶ ὀδύνη στὸ σῶμα. Ἡ ἡδονὴ ἦταν ἀρχικὰ Θεϊκὴ χορηγία καὶ δύναμη τῆς ψυχῆς γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ κινηθεῖ ὁ ἄνθρωπος πρὸς τὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ. Μετὰ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἀπογύμνωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ ἡ ἡδονὴ μεταφέρθηκε ἀπὸ τὴν ψυχὴ στὸ σῶμα καὶ τότε ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ εἰσέλθει ἡ ὀδύνη  γιὰ νὰ χαλιναγωγηθεῖ καὶ νὰ θεραπευτεῖ ἡ ἡδονή. Ἑπομένως, κάτι ποὺ εἰσήγαγε στὸ σῶμα τὸ γνωμικὸ θέλημα τοῦ ἀνθρώπου δηλαδὴ τὴν ἡδονή, ὁ Θεὸς τὸ οἰκονόμησε μέσα στὸν γάμο γιὰ νὰ εἶναι ἡ κινητήρια δύναμη τῆς συμπληρωματικῆς ἑνώσεως τῶν δυὸ φύλων καὶ τοῦ καρποῦ τῆς ἀγάπης τῶν δυὸ ποὺ εἶναι ἡ παιδοποιία. Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ὁ δελεασμὸς τῆς ἡδονῆς, κανεὶς ἴσως, δὲν θὰ ἤθελε νὰ εἰσέλθει μέσα στὴν ἰσόβια βάσανο-ὀδύνη τῶν περαιτέρω προβλημάτων τοῦ γάμου καὶ τῆς παιδοποιίας.

Ὁ Θεὸς ὅμως ἔθεσε καὶ κανόνες λειτουργίας τοῦ μεταπτωτικοῦ γενετησίου αὐτοῦ φαινομένου καὶ αὐτοὶ οἱ κανόνες ὀνομάζονται ἄσκησις καὶ ἐγκράτεια, δηλαδὴ ὁ γάμος δὲν εἶναι ἀχαλιναγώγητη καὶ ἀπειθάρχητη μορφὴ ζωῆς. Ὁ ἐν Χριστῷ γάμος πραγματώνει ἀρχικά το σκοπό του μὲ τὸ νὰ διασώζει τὴν μεταπτωτικὴ φυσιολογικότητα καὶ στοχεύει μέσω τῶν κανόνων λειτουργίας, ποὺ ἔθεσε ὁ Θεός, στὸν ἐσχατολογικὸ σκοπό του ποὺ εἶναι ἡ ἐπάνοδος τῆς ἡδονῆς ἀπὸ τὸ σῶμα στὸ νοῦ-ψυχή, ὅπως ἦταν ἡ ἀρχικὴ χορηγία τοῦ Θεοῦ μέσα στὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ. Αὐτό, γιὰ νὰ τὸ ἀναλύσουμε πιὸ πρακτικά, εἶναι κατασταλαγμένη ἀγάπη τῶν συζύγων ποὺ εἶναι ἀπαλλαγμένη ἀπὸ κάθε ἐμπαθὲς στοιχεῖο καὶ βιώνεται σὰν κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ καὶ μεταξύ τους μὲ ἀπόλυτα ἀδελφικὸ τρόπο. Αὐτὸ ἐννοεῖ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅταν γράφει ὅ,τι μέσα ἀπὸ τὴν διαρκῆ ἄσκηση τοῦ γάμου οἱ ἄνδρες ὑπερβαίνουν σταδιακὰ κάθε ἔννοια ἐρωτικῆς σαρκικότητας καὶ ἀπολαμβάνουν ἐν Χριστῷ τὴν ἀπόλυτη ψυχικὴ ταύτιση καὶ τὸν ἁγιοπνευματικὸ σύνδεσμο ἀγάπης μὲ τὶς γυναῖκες τους: ‘’ἴνα καὶ οἱ ἔχοντες γυναίκας ὡς μὴ ἔχοντες ὦσι’’ (Ἃ’ Κορ.7,29)

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἑρμηνεύει τὸ θαῦμα τῆς Κανά, ὅταν τὸ γλυκόπιοτο κρασὶ δόθηκε τελευταῖο μετὰ ἀπὸ θαυμαστὴ παρέμβαση τοῦ Κυρίου ὅ,τι αὐτὸ συμβολίζει τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ πνευματικοῦ σκοποῦ τοῦ γάμου, ποὺ ἡ ψυχικὴ ἕνωση τῶν συζύγων μεταξύ τους καὶ μὲ τὸν Χριστὸ ὑπερβαίνει κάθε μεταπτωτικὴ ἐπιρροὴ καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ γλυκεία περίοδος τῆς συζυγής τους διαβιώσεως.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὑποστηρίζουν ὅτι καὶ ὁ γάμος καὶ ἡ ἀγαμία, ὅταν εἶναι ἐν Χριστῷ, ἀποβλέπουν μὲ ἀσκητικὴ πρακτικὴ νὰ θεραπεύσουν τὴν ἡδονὴ στὰ τρία μεγάλα μεταπτωτικὰ ἐκβλαστήματα τῆς φιλαυτίας, ἤτοι τὴν φιληδονία, τὴν φιλαργυρία καὶ τὴν φιλοδοξία. Οἱ μοναχοὶ -μὲ τὸν θεάρεστο πνευματικὸ ἀγώνα τὸν ὁποῖο ἀναλαμβάνουν- θεραπεύουν τὸ θεμελιακὸ πάθος τῆς σαρκικότητος μὲ τὸν ἰσόβιο ἀγώνα γιὰ διατήρηση τῆς ψυχοσωματικῆς τους παρθενίας, τὴν φιλαργυρία μὲ ἀπόλυτη ἀκτημοσύνη καὶ τὴν ὑπερηφάνεια-φιλοδοξία μὲ τὴν συντριβὴ τοῦ ἐγώ, ποὺ δημιουργεῖ ἡ εὐλογημένη ὑπακοή.

Οἱ ἔγγαμοι τώρα ὀφείλουν καὶ ἐκεῖνοι νὰ γίνουν ἀσκητὲς μὲ ἄλλο τρόπο, νὰ θεραπεύσουν τὰ ἴδια πάθη μιμούμενοι τοὺς μοναχοὺς ὄχι ὡς πρὸς τοὺς ἐξωτερικοὺς τύπους ἀλλὰ ὡς πρὸς τὴν οὐσία τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος. Ἐκεῖ ποὺ οἱ μοναχοὶ ἔχουν ἀκτημοσύνη γιὰ νὰ δαμάσουν τὴν φιλοκτημοσύνη καὶ τὴν πλεονεξία, οἱ ἔγγαμοι βάζουν τὴν λιτότητα, αὐτάρκεια καὶ ἐλεημοσύνη. Στὴν θέση τῆς μοναχικῆς ὑπακοῆς οἱ ἔγγαμοι, τοποθετοῦν τὴν συζυγικὴ ἀνοχὴ καὶ τὴν ὑπακοὴ -σὲ μιὰ εὐρύτερη ἔννοια- ποὺ ὀφείλουν νὰ ἔχουν σὲ κάποιον ἔμπειρο καὶ διακριτικὸ πνευματικὸ πατέρα. Καὶ τέλος, ὁ ἀγώνας τῶν μοναχῶν γιὰ ἰσόβια παρθενία ἀντικαθίσταται ἀπὸ τοὺς ἐγγάμους ἀπὸ τὸν γάμο ὅπως μᾶς τὸν περιγράφει ὁ ἅγιος Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ: ‘’…ὁ καθαγιασμένος γάμος, ὁ πειθαρχημένος, ὁ χωρὶς διαστροφή, διατηρεῖ τὸν ἄνθρωπο φυσικὰ καὶ ἠθικά, ἐνῶ κάθε ἄλλη μορφὴ σαρκικῆς ἀπολαύσεως ἔστω καὶ ὑπὸ ὀνειρώδη μόνον μορφὴ διαφθείρει ὁλόκληρο τὸν ἄνθρωπο, δηλαδὴ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα …ἐκτός του εὐλογημένου γάμου κάθε ἄλλη μορφὴ σαρκικῆς ζωῆς εἶναι πνευματικῶς  ἢ κατώτερη (=ὁ Γέροντας ἐννοεῖ ἐφάμαρτη) ἢ παρὰ φύση’’ [5]. Ὅταν κατ’ αὐτὸ τὸν τρόπο ἀσκοῦνται πνευματικὰ καὶ οἱ ἔγγαμοι, μετέχουν προοδευτικὰ ὅλο καὶ περισσότερο στὴν ἁγιαστικὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν ὑπολείπονται στὴν μεταμορφωτικὴ διαδικασία τοῦ νοὸς αὐτῶν τῶν ἀφθάρτων ἀγαθῶν της μοναχικῆς τελειώσεως.

Αὐτὴ ὅλη ἡ ἄρρωστη κοινή μας μεταπτωτικὴ κατάσταση –ὅπως ἀναφέραμε καὶ παραπάνω- ‘’ἀνάγκασε’’ τὸν Ἁγιοτριαδικὸ μᾶς Θεὸ νὰ ἐπιτρέψει νὰ ἔχουμε ἔντονη ζωώδη [6] γενετήσια ὁρμὴ ἀπὸ παιδιά, γιὰ νὰ συνεχίζεται ἡ διαιώνιση τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους -ἀφοῦ λόγω μεταπτωτικοῦ ἐγωισμοῦ, φιλαυτίας καὶ χρησιμοθηρίας κλπ- θὰ μισοῦσαν οἱ Ἄνδρες τὶς Γυναίκες [7] καὶ δὲν θὰ ἤθελαν νὰ ἀλληλοσυμβιώσουν στὸν κοινὸ συζυγικὸ ζυγὸ –ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ μεταπτωτικὴ σεξουαλικὴ γενετήσια ὀρμή- [8].

Ὅλα αὐτὰ τὰ μεταπτωτικὰ ψυχοσωματικὰ ἀσθενήματα εἶναι, δυστυχῶς, κοινὰ σὲ ὅλους μας ἐγγάμους καὶ ἀγάμους καὶ ὅλοι ἀπὸ αὐτὰ ὑποφέρουμε. Τὰ προβλήματα μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὸν Γάμο -καὶ πρὶν καὶ μέσα σὲ αὐτὸν- εἶναι συμπτώματα, ‘’παράπλευρες ἀπώλειες’’, τῆς ψυχοσωματικῆς μας ἁμαρτωλότητας ποὺ ξεκινᾶ, τρέφεται καὶ ἀναπτύσσεται ἀπὸ ἐτούτη τὴν ζωὴ καὶ αἰώνια. Τὰ μεταπτωτικὰ αὐτὰ ψυχοσωματικὰ ἀσθενήματα συνεχίζουν νὰ ἐνεργοῦν στὴν παροῦσα καὶ αἰώνια ζωὴ ἂν δὲν μᾶς θεραπεύσει, ‘’ἁγιοποιήσει’’ ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας μὲ τὴν ἀσκητικὴ καὶ μυστηριακὴ ὀρθόδοξη ζωή μας εἴτε εἴμαστε ἔγγαμοι εἴτε εἴμαστε ἄγαμοι!

Πορνεῖες, μοιχεῖες, ἐκτρώσεις, μαλώματα μέσα στὸν γάμο μας ἀπὸ λογισμοὺς ξεκινᾶνε καὶ ἐξελίσσονται, κορυφώνονται, ἐξωτερικεύονται σὰν διενέξεις, διαζύγια, ἐγκλήματα πάθους κλπ.

Πρακτικὰ τί πρέπει νὰ κάνουμε; Ἡ ἁγιοπνευματικὴ ὀρθόδοξη πείρα μᾶς προτρέπει:

Κοινὴ ἐξομολόγηση καὶ προσευχητικὴ ζωὴ καὶ μυστηριακὴ ὀρθόδοξη ζωὴ τοῦ ἀνδρογύνου μὲ ΥΠΑΚΟΉ καὶ ἐξομολόγηση σὲ κοινὸ πάντα πνευματικό, ἀρκεῖ νὰ εἶναι κανονικὸς ὀρθόδοξος ἱερέας, δηλαδὴ νὰ ἔχει κανονικὴ ἱεροσύνη, νὰ μὴν εἶναι καθηρημένος, καὶ νὰ εἶναι φορέας τῆς ὀρθόδοξης ἀσκητικῆς μυστηριακῆς ζωῆς (δηλαδὴ παρόλη τὴν ἁμαρτωλότητα ποὺ ἀνθρώπινα, ὅπως ὅλοι μας ἔχει), τὸ λιγότερο τουλάχιστον νὰ προσπαθεῖ νὰ ἀγωνίζεται, νὰ μετανοεῖ ὀρθόδοξα. Ἡ ἐπιλογὴ κοινοῦ διακριτικοῦ ἁγιοπνευματικοὺ κανονικοῦ ὀρθόδοξου πνευματικοῦ ἱερέα εἶναι σοβαρότατη, θεῖο δῶρο, καὶ πρέπει νὰ ἀποτελεῖ πόθο καὶ προσευχή μας. Ἄλλωστε ὅπως λένε σοφὰ καὶ οἱ Ἀμερικανοί: ‘’Ὁ ἔξυπνος ἐπιτυχημένος ἄνθρωπος πρέπει νὰ ψάχνει καὶ νὰ βρεῖ καλὸ γιατρό, δικηγόρο καὶ παπά’’.

Βασικότατο ἐπίσης εἶναι νὰ μὴν δίνουμε σημασία στοὺς λογισμοὺς ποὺ μᾶς ἔρχονται στὸ νοῦ μας ἢ σὰν ἰδέες καὶ γνῶμες τοῦ ὁποιουδήποτε. Μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅ,τι οἱ σκέψεις-λογισμοί, ποὺ κυκλοφοροῦν στὴν φαντασία μας, στὸ μυαλὸ μᾶς εἶναι –δυστυχῶς- σχεδὸν ὅλοι δαινομονοκίνητοι. Βέβαια οἱ πονηρότατοι δαίμονες προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν γιὰ νὰ μὴν τρομάξουμε καὶ τοὺς ἀποφύγουμε, ὅπως προπτωτικὰ στοὺς πρωτοπλάστους. Ἔτσι καὶ σὲ μᾶς τοὺς μεταπτωτικοὺς ἀπογόνους των πρωτοπλάστων κρύβονται μέσα σὲ φανταχτερὲς ὄμορφες ἰδέες, φιλοσοφικὲς καὶ θρησκευτικὲς –ὅπως μέσα ἀπὸ ἕνα ὀμορφότατο ‘’φίδι’’ μίλησε ὁ διάβολος στοὺς πρωτοπλάστους, καὶ τοὺς κορόϊδεψε. Τὸ ἴδιο κόλπο κάνει καὶ σὲ μᾶς. Ἔτσι μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ‘’ἐθελοθρησκεῖες’’ ἀμετανοησίας μὲ τὴν μορφὴ ὀρθόδοξης, ἀλλόδοξης καὶ ἑτερόδοξης αἱρετικῆς ὑπαρξιακῆς ἐκκοσμικευμένης ἀμετανόητης ἁμαρτωλότητας καὶ προσπαθεῖ νὰ μᾶς διαλύσει, διαβάλει, συκοφαντήσει κάθε ὑγιῆ σχέση μὲ τὸν Χριστό, τὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ συνανθρώπους, μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὸν γάμο.

Νὰ ξέρουμε ὅ,τι ἀπὸ μόνοι μας εἴμαστε τελείως ἀνίσχυροι ψυχοσωματικά. Ὁ Χριστός μας, μᾶς ἔφερε ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὴν ὕπαρξη. Ἂν γιὰ ἕνα δευτερόλεπτο ἀποσύρει τὴν ἄκτιστη Ἐνέργειά Του τότε ὅλη ἡ λογικὴ καὶ ἄψυχη ὑλικὴ κτήση θὰ ἐκμηδενιστοῦν ἀκαριαία. Παράλληλα, ἡ ψυχοσωματική μας ἁμαρτωλότητα καὶ οἱ δαίμονες εἶναι κατὰ πολὺ δυνατότεροι ἀπὸ ἐμᾶς (ὅταν λείπει ἡ Θεία Χάρις ποὺ μᾶς ἐνισχύει). Ἡ ἁμαρτωλότητά μας, τὰ πάθη μας, οἱ δαιμονικοί μας λογισμοί, οἱ δαίμονες θὰ μᾶς συνέτριβαν, θὰ μᾶς κατασπάρασσαν,  -ὅπως ἄγρια θηρία κατασπαράσσουν ἀνυπεράσπιστα, νεογέννητα νήπια- ἂν δὲν μᾶς κράταγε –κυριολεκτικὰ- ἀπόλυτα, προστατευτικά, μέσα στὴν ἀγκαλιὰ τῆς Ἁγίας μας Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας (Θεοτόκου) ὁ Χριστός μας, μαζὶ μὲ ὅλους τους Ἁγίους καὶ τοὺς Ἀγγέλους Του! [9] Ἄλλωστε ἃς θυμηθοῦμε τὸ γραφικὸ ‘’Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήση οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες’’ (Ψάλ. 126,1)

Συμπληρωματικὰ νὰ ἀναφέρουμε ὅτι πρέπει οἱ ἔγγαμοι νὰ ἀποφεύγουν ὡς διὰ πυρρὸς τὶς πάρα φύσιν σαρκικὲς σχέσεις-ὁμοφυλοφιλικὴ πρακτικὴ (δηλαδὴ στοματικὸ καὶ πρωκτικὸ ἔρωτα) μέσα στὸν γάμο τους. Ὅλα αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἀκόρεστη φιλαυτία ποὺ εἶναι ἡ μητέρα ὅλων των παθῶν. Στὴν περίπτωση αὐτὴ οἱ σύζυγοι δὲν βιώνουν τὴν ἀρχὴ τῆς ἰσοτιμίας οὔτε καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς αὐθεντικῆς ἀγάπης ποὺ πρακτικῶς μεταφράζεται ὡς σεβασμός, λεπτότητα, ἀξιοπρέπεια καὶ ἔντιμη ἀντιμετώπιση ἀλλὰ πασχίζουν -κυρίως οἱ ἄνδρες- ποὺ ἔχουν πιὸ ἔντονό το ἐπιθυμητικὸ τῆς ψυχῆς νὰ μεταχειρίζονται τὶς γυναῖκες τους ὡς εὐτελῆ ὑποκείμενα, ὡς ἁπλὰ σαρκικὰ ὄργανα, ὡς μέσα αἰσχίστης γὶ΄αὐτοὺς ἡδονῆς, ὡς ὑποχείρια ὄντα, ὡς κρέατα ἡδονιστικὰ γιὰ τὶς διαστροφικὲς ἐπιλογὲς τῆς φιλαυτίας τους, ποὺ καταλήγουν νὰ πραγματώνονται μὲ τὰ ἄκρως ἀνώμαλα γοῦστα τους. Ὄντως ἀπάνθρωπη συμπεριφορὰ στὰ πρόσωπα ποὺ διὰ βίου ἔχουν συνδέσει τὴν ζωή τους, ἡ πλέον βαθιὰ σήψη καὶ ἠθικὴ κατάπτωση!

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες παιδαγωγοῦν θεραπευτικὰ τὶς ἀνωτέρω ἔκτροπες μέσα στὸν γάμο, πολὺ αὐστηρότερα καὶ ἀπὸ τὴν ὁμοφυλοφιλία [10]. Πρώτον διότι εἶναι γενεσιουργὸ αἴτιο τῆς ὁμοφυλοφιλίας, δεύτερον διότι ἀφήνουν τὴν καθαρὴ φυσικὴ δυνατότητα ποὺ τοὺς παρέχει ὁ γάμος καὶ ὁρμοῦν στὴν ἐμετικὴ παρὰ φύσιν ἀκαθαρσία (λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ‘’τὴν κατὰ φύσιν ἁγνοήσαντες εἰς τὴν παρὰ φύσιν ἒδραμον’’ δηλαδὴ καθιστοῦν ἀθέατη τὴν διαστροφὴ κάτω ἀπὸ τὸν φυσιολογικὸ μανδύα τοῦ γάμου) καὶ τρίτον, τὸ καὶ βασικότερο, διότι βλασφημεῖται τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸ ὁποῖο διὰ τοῦ γάμου δημιουργεῖ ψυχικὴ καὶ σωματικὴ ἁρμονία, καὶ ὄχι καταστρατήγηση τῶν κανόνων τῆς ἀνθρώπινης φυσιολογίας καὶ ἀκατάσχετη βία. Αὐτὴ ἡ βία –ὅταν συμβαίνει- εἰσπράττεται ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος τῆς συζυγίας καὶ ἐπιστρέφει ὡς δυνατότερη βία στὸν ἀρχικὸ ὑπαίτιο. Εἶναι δηλαδὴ βέλος ποὺ λειτουργεῖ μπούμερανγκ καὶ στὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἐμφανίζεται πιὸ ἐνισχυμένο. Λέγοντας βία ἐννοοῦμε ἐδῶ καὶ τὸ συμπληρωματικὰ (ψυχὴ καὶ σώματι) ἀταίριαστο καὶ ὄχι μόνο το διαδικαστικὰ καταναγκαστικό. Ἔτσι τὸ πειρασμικὸ πνεῦμα καταστρατηγεῖ τὴν ψυχικὴ ἑνότητα, μπλοκάρει ὁλόκληρη τὴν συζυγία καὶ στὸ τέλος ἡ φίλαυτη βία-λαγνεία τὰ κάνει ὅλα ‘’Βιετνάμ’’. Ὁ Ἅγιος Γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ σύγχρονος Θεοδίδακτος, συμπαντικὸς ἐπιστήμονας καὶ μεγάλος ἀνατόμος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς ἐπισημαίνει ὅ,τι πολὺ εὔκολα, χωρὶς τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, μπορεῖ ἡ ἐπιθυμία τοῦ κατὰ φύσιν νὰ μεταστραφεῖ πρὸς τὸ παρὰ φύσιν μὲ ὅποιες ἐπιπτώσεις ἔχει αὐτὴ ἡ κατακόρυφα πτωτικὴ διαδικασία [11].

Καὶ ὁ σύγχρονος μεγάλος ἅγιος ἱεροκήρυκας, ὁμόψυχος καὶ ὁμόγνωμός του μακαριστοῦ Αὐγουστίνου Καντιώτη, μακαριστὸς ἀρχιμανδρίτης Χριστόφορος Καλύβας γράφει ἐπὶ τοῦ θέματος τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικά: ‘’…ἡ παρὰ φύσιν ἀσέλγεια τοῦ ἀνδρογύνου, ὑποκειμένη εἰς αὐστηρὰ ἐπιτίμια, διαπράττεται καὶ πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς ἀποφυγῆς τῆς τεκνογονίας, καὶ ἔτσι αὐτὴ ἡ πληγὴ διπλοῦν τὸ ἁμάρτημα ἀπεργάζεται: καὶ τὴν ἄρσιν τοῦ σκοποῦ τοῦ γάμου καὶ τὴν ἀτίμωσιν τῆς γυναικὸς συζύγου… καταντᾶ δὲ ἐκ συνηθείας πολλάκις εἰς φυσικὴν μίξην… ἀφοῦ ἡ σεξουαλικὴ διαστροφὴ καὶ ἔργω ἀκολασία εἶναι πρωτίστως καὶ κυρίως ὑπόθεσις τοῦ δράστου ἀσελγοῦς καὶ τῆς ψυχοπαθολογίας’’ [12].

Ὁ μακαριστὸς σύγχρονος, μεγάλος, λαϊκὸς ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος ἀναφέρει σὲ ὁμιλία τοῦ περὶ τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, ὅ,τι ὁ φύλακας ἄγγελος ποὺ ἀκολουθεῖ τὸν κάθε ὀρθόδοξο χριστιανὸ -ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς βαπτίσεώς του- δὲν τὸν ἐγκαταλείπει ποτὲ παρὰ μονάχα στὴν διάπραξη τῆς παρὰ φύσιν ἀσελγείας. Ὅλα προσπαθεῖ νὰ τὰ δικαιολογήσει ὁ φύλακας ἄγγελος, μέσα στὴν μεταπτωτικὴ ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου, αὐτὸ ὅμως -ὅπως αἰτιολογοῦν οἱ Ἅγιοι Πατέρες- δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ μέσα του, δὲν ὑπάρχει στὰ ζῶα, εἶναι σημεῖο σιχαμερῆς ἀποστροφῆς πρωτίστως ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους καὶ ἐνδεικτικό της δαιμονικῆς ἀλλοιώσεως τῆς ψυχοσωματικῆς ὁλότητας τοῦ ἀνθρώπου.

Αὐτὰ πρέπει νὰ τὰ προσέχουν ἰδιαιτέρως οἱ σύζυγοι  γιατί ὅπως βεβαιώνουν σύγχρονοι ἅγιοι ὀρθόδοξοι Γέροντες (Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης καὶ ὁ ἅγιος Γέροντας Ἀναστάσιος [1925-2013] τῆς ἱερᾶς μονῆς Κουδουμᾶ στὴν Κρήτη) [13] καὶ ὁ ἔτι ζῶν ἅγιος Γέροντας Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτης καὶ οἱ ἴδιοι οἱ γονεῖς δαιμονοποιοῦνται ἀπὸ τώρα καὶ αἰώνια καὶ κινδυνεύουν, ἄθελά τους, νὰ μολύνουν τὴν ψυχοσωματική τους ὀντότητα καὶ νὰ μεταδώσουν στὰ τυχὸν παιδιά τους, μέσω τῆς κυτταρικῆς μνήμης τοῦ DNA, ποὺ θὰ κληροδοτήσουν σὰν γεννήτορες στὰ ἀθῶα καὶ ἄφταιγα παιδάκια τοὺς ἁμαρτωλὴ ψυχοσωματικὴ κληρονομούμενη ‘’ροπὴ’’ πρὸς ἔκφυλη σαρκικὴ ἑτερόφυλη ἢ ὁμοφυλόφιλη σεξουαλικὴ ζωή, δηλαδὴ τὸ 30% τῆς ψυχοσωματικῆς ὀντότητας τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς γράφει σχετικά: ‘’τῶν γὰρ ἑκουσίων τα ἀκούσια εἰσὶν ἔκγονα’’.

Μάλιστα, ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Γέροντας Ἐφραὶμ ὁ Φιλοθεΐτης, ἡ παρὰ φύσιν ζωὴ τῶν γονέων εἶναι ἡ βασικότερη αἰτία τῆς κακοδαιμονίας ποὺ χαρακτηρίζει ὁλόκληρον τὸν πλανήτη, ἡ μεγαλύτερη μάστιγα τῆς ἐποχῆς μας.  Ὁ ὅσιος Γέροντας χρησιμοποιεῖ τὸ παράδειγμα τῆς πηγῆς, τῆς δεξαμενῆς καὶ τοῦ δικτύου ὕδρευσης: ὅταν –λέγει- μολυνθεῖ μιὰ πόλη ὁλόκληρη ἀπὸ τὸ νερὸ πηγαίνουμε καὶ ἐλέγχουμε τὴν δεξαμενὴ ποὺ τροφοδοτεῖ τὴν ὑδροφόρο διασωλήνωση. Καὶ ὅταν καὶ ἐκεῖ δὲν διαπιστώσουμε τὴν αἰτία τοῦ κακοῦ ἐλέγχουμε τὴν πηγὴ ποὺ διοχετεύει τὸ ὑδάτινο ἀπόθεμα στὴν δεξαμενή. Σήμερα, λέγει ὁ Γέροντας, μολύνθηκε ἡ κοινωνία γιατί δηλητηριάστηκε ἡ δεξαμενὴ ποὺ τὴν τροφοδοτεῖ δηλαδὴ ἡ οἰκογένεια καὶ μολύνθηκε τὸ περιεχόμενο τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς γιατί δηλητηριάστηκε ἡ πηγὴ τῆς οἰκογενείας ποὺ εἶναι ὁ γάμος. Ὅλα αὐτὰ τὰ θανατηφόρα ἔκτροπα τῶν συζύγων ἐκτρέπουν τὸν γάμο ἀπὸ τὴν προοπτική του ὑπὲρ φύσιν στὴν σατανικὴ ἐξομοίωση τοῦ παρὰ φύσιν καὶ δηλητηριάζουν τὴν δεξαμενὴ τῆς οἰκογενείας καὶ ὁλόκληρό το κοινωνικὸ σύνολο μὲ τὸ διεστραμμένο DNA καὶ τὰ δαιμονικὰ μικρόβια ποὺ διοχετεύει.  Βέβαια ἡ κληρονομούμενη καὶ ἐπίκτητη ἁμαρτωλότητα τῶν γονέων πρὸς τὰ παιδιὰ τοὺς περιορίζεται, θεραπεύεται, ἐξαγιάζεται ἀπὸ τὸν Χριστό μας, ὅταν σὰν γονεῖς μετέχουμε –τὸ ἀνδρόγυνο- σὲ κοινὴ ὀρθόδοξη ἀσκητικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωή, ὅπως εὔγλωττα προαναφέραμε.

Γνωρίζουμε, βέβαια, ὅτι τελευταῖα, ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς ἐκκλησίας ἔχουν, ὁρισμένοι, ἀντίθετες ἀπόψεις ἐπὶ τοῦ θέματος. Οὐδόλως περίεργο. Νὰ θυμηθοῦμε ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα ἐκκλησιαστικὰ χρόνια παρόμοιες τάσεις καὶ ἀμοραλιστικὲς κινήσεις ὅπως οἱ Νικολαΐτες, οἱ Καρποκρατιανοὶ καὶ προπαντῶς οἱ Βορβορίτες, ποὺ κατὰ τὸν Ἅγιο Ἐπιφάνιο Κύπρου [14] ἔστεργαν, ἐποιοῦσαν καὶ προωθοῦσαν μὲ ‘’θεολογικὸ’’ ἐπικάλυμμα τέτοιες βδελυρότατες ἀφύσικες πράξεις. Αὐτὰ ἐκκολάφτηκαν ἀπὸ τὰ πρώιμα ἀποστολικὰ χρόνια γι’ αὐτὸ καυτηριάστηκαν μὲ δριμύτατο τρόπο ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο στὸ Ἃ’   Κεφάλαιό της πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς του καὶ στὶς σχετικὲς ἐπιστολὲς τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Ἰούδα τοῦ Ἀδελφοθέου. Τὸ αὐτὸ γίνεται καὶ στὴν ἐποχή μας. Νὰ εἶναι ἄραγε σοφιστικὴ μέθοδος γιὰ κατευνασμὸ τοῦ συνειδησιακοῦ ἐλέγχου ἐπὶ τῶν πραχθέντων ἐκ τῶν ἰδίων των θιασωτῶν τῆς φυσικῆς μετάλλαξης τοῦ ἀνθρώπου; Ὁ Καρδιογνώστης Κύριος γνωρίζει… τοὺς ἀγαπᾶμε ἐν Χριστῷ, τοὺς σεβόμαστε ἀλλὰ οὐδόλως λαμβάνουμε ὑπόψιν σοφιστικοὺς στοχασμοὺς καὶ ἀνθρωποπαθῆ ἐπιχειρήματα.

Ἐπὶ τοῦ ἰδίου θέματος καὶ ὁ ἅγιος Γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ γράφει: ‘’…γνωρίζουμε ὅ,τι πολλοὶ προσεγγίζουν ἐντελῶς διαφορετικὰ αὐτὸ τὸ θέμα ἀλλὰ μήπως ὁ λόγος τῆς Ἁγίας Γραφῆς ‘’Οὐ μὴ ἐγκαταμείνει τὸ πνεῦμα μου ἐν αὐτοῖς , διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας  (Γέν. στ’. 3), δὲν ἀναφέρεται σὲ αὐτούς;’’ [15].

Κλείνοντας εὔχομαι ὁλόψυχα ὁ Χριστός μας νὰ φωτίσει, νὰ σώσει, νὰ ἁγιοποιήσει ὅλους μας Ὀρθοδόξους, ἑτεροδόξους, ἀλλοδόξους. Νὰ μᾶς ἁγιάζει ὅλους ἔγγαμους καὶ ἄγαμους. Τὸ Ἄκτιστο Φῶς τοῦ Χριστοῦ μας, τὸ πλῆρες αἰώνια, ταπεινὴ ἀγάπη νὰ μᾶς πείσει, ἐλεύθερα ὅλους, ὅ,τι ἔχουμε ἀνάγκη τῆς θεραπείας Του. Εὔχομαι ὅλοι μας νὰ ζήσουμε αἰώνια το Ἄκτιστο Θεῖο Φῶς, θεραπευτικά, καθαρτικά, ἁγιαστικὰ ἀπὸ τώρα καὶ αἰώνια.

Ἔτσι χωρὶς λογισμοὺς ἀπελπισίας ἃς ξεκινήσουμε ἀπὸ σήμερα, ἀπὸ τώρα, φιλότιμα, ὅπως τονίζει ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης (1924-1994 μ.Χ.) ὀρθόδοξη πνευματικὴ ἀσκητικὸ-μυστηριακὴ ζωὴ στὴν ὁποία συνεχῶς μᾶς καλεῖ ὁ Χριστός μας, ὅλους τους ἀνθρώπους, ὀρθοδόξους, ἑτεροδόξους, ἀλλοδόξους, ἐγγάμους, ἀγάμους, λαϊκούς, μοναχούς.

Συγχωρέστε μὲ παρακαλῶ γιὰ τὴν πολυλογία μου. Ἂν ἄθελά μου εἶπα ἀνόητα πράγματα δεῖξτε κατανόηση καὶ πάλι ὁ Χριστός μας νὰ μᾶς ἐξαγιάζει ἀπὸ τώρα καὶ αἰώνια ὅλους, ὅλοι νὰ ζοῦμε τὸ ἄκτιστο φῶς σὰν ἁγιοποιὸ αἰώνιο παράδεισο! ΑΜΗΝ, ΓΕΝΟΙΤΟ.

π. Ἰωάννης (μοναχὸς)

20 Ἰουνίου 2017

Τέλος καὶ τῷ Θεῶ δόξα.


1. ‘’Ἐμπειρικὴ Δογματική της Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὶς παραδόσεις’’ τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη (2011), ἔκδοση: Ἱερὰ Μονὴ Γενεθλίου της Θεοτόκου, Ἀκραίφνιο Βοιωτίας

2. Βλέπε: Γένεσις (κείμενο, μετάφραση, ἀνάλυση, σχόλια) ὑπὸ Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλουπόλεως κ.Ἱερεμία Φούντα (2004), ἔκδοση: Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας

3. ‘’Τὸ εἶναι καὶ τὸ μηδέν’’ (ἐπίτομο), δοκίμιο φαινομενολογικῆς ὀντολογίας (2008), Sartre Jean-Paul, ἔκδοση: Παπαζήση

4. Βλέπε καὶ ‘’Χριστιανισμὸς καὶ Ἀνθρωπισμὸς’’ Νικολάου Π.Βασιλειάδη, ἔκδοση: Ἀδελφότητας Θεολόγων ‘’Ὁ Σωτήρ’’

5. Βλέπε: ’Ἄσκηση καὶ Θεωρία’’ σέλ.61-62. Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Essex-England

6. ‘’…καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμὴ ὧν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὠμοιώθη αὐτοῖς’’ (Ψάλμ.48,21)

7. Περὶ διαχύσεως τοῦ νοῦ σὲ λογισμοὺς καὶ φαντασίες βλέπε: ‘’Ψυχικὴ ἀσθένεια καὶ ὑγεία’’ (διάλογος), ἃ΄ἔκδοση 1987, Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου κ.Ἰεροθέου Βλάχου, ἔκδοση: Ἱερὰ Μονὴ Γενεθλίου της Θεοτόκου, Ἀκραίφνιο Βοιωτίας

8. Βλέπε Λόγοι περὶ Γάμου καὶ Ἑρμηνεία στὴν Γέννεση, Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Βιβλιοθήκη Ἑλλήνων Πατέρων καὶ Ἐκκλησιαστικῶν Συγγραφέων (ΒΕΠΕΣ), ἐπιμέλεια καθηγητὴ Παναγιώτη Χρήστου, Θεσσαλονίκη

9. Βλέπε καί: ‘’Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος’’, Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου Πόποβιτς, ἔκδοση Ἀστὴρ (2001)

10. Βλέπε ‘’Πηδάλιον τῆς Νοητῆς Νηὸς τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἤτοι πάντες οἱ Ἱεροὶ καὶ Θεῖοι Κανόνες’’ σέλ.709, Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου καὶ ἱερομονάχου Ἀγαπίου, ἐκδότης Ρηγόπουλος (2003)

11. Βλέπε: “Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ” Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἰεροθέου Βλάχου, ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου της Θεοτόκου, Ἀκραίφνιο Βοιωτίας

12. Βλέπε: ‘’Λεξικὸ ἀθλιοτήτων’’ Ἀρχιμανδρίτου Χριστοφόρου Καλύβα, ἔκδοση ‘’Ὁ Σταυρὸς’’ σέλ.33-35

13. Βλέπε καί: ‘’Λόγος περὶ ὁμοφυλοφιλίας – θεματικῆς ἑβδομάδας ἔμφυλων ταυτοτήτων καὶ σχέδιο νόμου γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς ταυτότητας φύλου’’, π. Ἰωάννη (μοναχοῦ) – 6ος/2017, http://makkavaios.blogspot.gr/2017/06/blog-post_18.html καὶ http://www.immorfou.org.cy/newsvarious-articles/1480-monaxioan13617.html

14. Βλέπε: ‘’Κατὰ αἱρέσεων ὀγδοήκοντα’’ (Πανάριος), Ἁγίου Ἐπιφανίου Ἐπισκόπου Κωνσταντείας Κύπρου, Ἑλληνικὴ Πατρολογία

15. Βλέπε: ‘’Ἄσκηση καὶ Θεωρία’’ σέλ.65. Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ, ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Essex-England

 

Λοιπὴ βιβλιογραφία:

Α. ‘’Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο’’, Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, Λόγοι Ἅ’, ἔκδοση Ἱερὸ Ἡσυχαστήριο ‘’Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος’’ Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης

Β. ‘’Βίος καὶ Λόγοι’’ Ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Χρυσοπηγῆς Χανίων, Κρήτη

Γ. Ἀκολουθία τοῦ Γάμου (2008), ἔκδοση: Ἀποστολικὴ Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας

Δ. ‘’Γάμος: Λιμάνι ἢ Ναυάγιο;’’, Πέτρος Δ. Χριστοδούλιας, ἔκδοση: ‘’Ζωὴ’’

Ε. ‘’Τὸ θαῦμα τῆς Κανὰ καὶ τὸ θαῦμα κάθε γάμου’’, (2013) Ἀρχιμ. Μελέτιος Ἄπ. Βαδραχάνης, ἔκδοση: Σαΐτης

 

Πηγή: Ενωμένη Ρωμηοσύνη (Μέρος Α', Μέρος Β')

Εργαλεία Επισκεπτών

feed-image

Έχουμε 332 επισκέπτες και κανένα μέλος σε σύνδεση

Δεν ξεχνώ

ΝΟΜΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ

Τα  άρθρα, τα σχόλια και τα εν γένει κείμενα, εκφράζουν τις απόψεις των συγγραφέων τους ή και των ιστοσελίδων και ιστοτόπων που τα δημοσίευσαν αρχικά. Η παρούσα ιστοσελίδα τα δημοσιεύει ή τα αναδημοσιεύει ως αρχειακό και ιστορικό υλικό και καταβάλει κάθε προσπάθεια να μην περιλαμβάνει περιεχόμενο που εμπίπτει σε νομοθετικές απαγορεύσεις. Σε καμμία περίπτωση δεν αποδέχεται, ούτε και υιοθετεί, σχόλια και χαρακτηρισμούς κειμένων που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν  ως δυσφήμιση κάθε μορφής ή παράνομη αποκάλυψη στοιχείων και δεδομένων. Αν διαπιστώσετε δημοσιευμένο περιεχόμενο που εμπίπτει σε νόμιμες απαγορεύσεις, παρακαλούμε στείλτε σχετικό e-mail στην ηλ. δ/νση : tideon at tideon.org . Για περισσότερες πληροφορίες διαβάστε τους  όρους χρήσης και τις διευκρινίσεις για το περιεχόμενο.